*سخت
آشفته و غمگین بودم***
به خودم می گفتم:* ****
بچه ها تنبل و بد اخلاقند* ****
دست کم می گیرند* ****
درس ومشق خود را…* ****
باید امروز یکی را بزنم، اخم کنم*
*
و نخندم اصلا* **
تا بترسند از من* **و حسابی ببرند…* **
خط کشی آوردم،* ***درهوا چرخاندم...***
چشم ها در پی چوب، هرطرف می غلطید***
مشق
ها را بگذارید جلو، زود، معطل نکنید !****
اولی کامل بود،* **دومی بدخط بود***
بر
سرش داد زدم...* **سومی می لرزید... **
خوب، گیر آوردم !!!****صید در دام افتاد* **
و به چنگ آمد زود...* *
دفتر مشق حسن گم شده بود**
این طرف، آنطرف، نیمکتش را می گشت* ***
تو
کجایی بچه؟؟؟* **
بله آقا، اینجا* **
همچنان می لرزید...****
”
پاک تنبل شده ای بچه بد ”****
" به خدا دفتر من گم
شده آقا، همه شاهد هستند"* **
” ما نوشتیم آقا ”* **
بازکن
دستت را...* **
خط کشم بالا رفت، خواستم برکف دستش بزنم***
او تقلا می کرد***
چون نگاهش کردم* **
ناله سختی کرد...* ***
گوشه
ی صورت او قرمز شد* **
هق هقی کردو سپس ساکت شد...* **
همچنان می گریید...* **
مثل شخصی آرام، بی خروش و ناله* **
ناگهان حمدالله، درکنارم خم شد* **
زیر یک میز،کنار دیوار،
دفتری پیدا کرد ……* **
*گفت : آقا ایناهاش،
دفتر مشق حسن* ****
*چون نگاهش کردم، عالی و خوش خط بود****
*غرق در شرم و خجالت گشتم* ***
*جای آن چوب ستم، بردلم آتش زده بود* ***
*سرخی
گونه او، به کبودی گروید …..* ***
صبح فردا دیدم****
که حسن با پدرش، و یکی مرد دگر****
سوی من می آیند...* **
خجل و دل نگران،
منتظر ماندم من* **
تا که حرفی بزنند* **
شکوه ای یا گله ای،
یا که دعوا شاید* ***
سخت در اندیشه ی آنان بودم* **
پدرش بعدِ سلام،
گفت : لطفی بکنید،
و حسن را بسپارید به ما ”* **
گفتمش،
چی شده آقا رحمان ؟؟؟* **
گفت : این خنگ خدا***
وقتی از مدرسه برمی گشته***
به زمین افتاده
بچه ی سر به هوا،
یا که دعوا کرده* **
قصه ای ساخته است* **
زیر ابرو وکنارچشمش،
متورم شده است* **
درد سختی دارد،
می بریمش دکتر
با اجازه آقا …….* **
چشمم افتاد به چشم کودک...****
غرق اندوه و تاثرگشتم****
منِ شرمنده معلم بودم* **
لیک آن کودک خرد وکوچک* **
این چنین درس بزرگی می داد***
بی کتاب ودفتر ….**
من چه کوچک بودم* **
او چه اندازه بزرگ***
به پدر نیز نگفت* *
آنچه من از سرخشم، به سرش آوردم* **
عیب کار ازخود من بود و نمیدانستم* **
من از آن روز معلم شده ام ….* **
او به من یاد بداد درس زیبایی را...* **
که به هنگامه ی خشم* ****
نه به دل تصمیمی* ****
نه به لب دستوری* ****
نه کنم تنبیهی* ****
***** ****
یا چرا اصلا من
عصبانی باشم* ****
با محبت شاید،
گرهی بگشایم* ****
با خشونت هرگز...* ****
با خشونت هرگز...
با خشونت هرگز...*****
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم تیر ۱۳۹۲ ساعت 21:52 توسط دکتر جنتی ( عضو هیات علمی دانشگاه)
|
هدف این وبلاگ